ยี่ห้อ (๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๕)

ยี่ห้อ

          ยี่ห้อ เป็นคำยืมภาษาจีน แปลว่า เครื่องหมายการค้า เป็นเครื่องหมายที่ใช้แทนบริษัท หรือใช้กำกับสินค้าเพื่อให้ทราบว่าเป็นสินค้าของบริษัทใด เช่น รถยี่ห้อนี้มีสีชมพูกลีบบัวที่ฉันชอบ สินค้านี้ไม่มียี่ห้อเลย ไม่รู้ว่าเป็นของดีหรือไม่ดี.  คำว่า ยี่ห้อ เดิมใช้กับสินค้าประเภทเครื่องจักรเครื่องยนต์ เช่น รถยนต์ เครื่องจักร เครื่องมือต่าง ๆ ต่อมาใช้กับสินค้าอื่น ๆ ด้วย เช่น เธอชอบยาสีฟันยี่ห้อนี้ ผงซักฟอกยี่ห้อเก่ากัดมือ ต้องเปลี่ยนยี่ห้อใหม่ ปากกายี่ห้อนี้เขียนดีมาก  ร้านค้ามีขนมขายหลายยี่ห้อ

          คำว่า ยี่ห้อ นอกจากจะใช้เป็นเครื่องหมายการค้าแล้ว ยังใช้เป็นสำนวน หมายถึง ชื่อเสียง เช่น เราต้องรักษายี่ห้อของสถาบันไว้บ้าง และหมายถึง ลักษณะของบุคคลซึ่งเป็นลักษณะที่ไม่ดี เช่น เด็กกลุ่มนี้ท่าทางบอกยี่ห้อเกเร

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๓๐ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.

 

เหยาะ (๗ ตุลาคม ๒๕๕๕)

เหยาะ

          เหยาะ เป็นคำกริยา หมายความว่า ค่อย ๆ เดิน ค่อย ๆ วิ่ง มีลักษณะเป็นจังหวะ เช่น เหยาะย่าง วิ่งเหยาะ ๆ. เหยาะอีกความหมายหนึ่ง หมายถึง ใส่ลงคราวละน้อย ๆ. อาการเหยาะให้ภาพของการใส่ของเหลวอย่างเร็ว และมีอาการกระตุกมือในแต่ละครั้ง เช่น ต้มยำที่มีรสเปรี้ยวเกินไป ถ้าเหยาะน้ำปลาลงสักนิดก็จะอร่อยขึ้น.  ขนมด้วงถ้าเหยาะน้ำนมแมวสักหน่อย กลิ่นจะหอมน่ากินขึ้น.   เครื่องปรุงอาหารที่เหยาะเพื่อชูรสนั้น อาจเป็นน้ำปลา ซีอิ๊ว น้ำมะนาว ก็ได้.

          เหยาะ เป็นการใส่เครื่องปรุงหลังจากที่ปรุงอาหารเรียบร้อยแล้ว เติมอีกนิดหน่อยเพื่อเสริมรส หรือกลิ่นของอาหารเท่านั้น

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๗ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.