กรง

          คำว่า กรง หมายถึง สิ่งที่ทำเป็นซี่เล็ก ๆ สำหรับขังนก เป็นต้น. เมื่อประสมกับคำอื่นก็ได้เป็นคำประสม เช่น  พระกรงทอง และ กรงเล็บ. พระกรงทอง เป็นคำราชาศัพท์เรียกเปลที่ทำเป็นลูกกรง ส่วน กรงเล็บ หมายถึง กลุ่มเล็บของแมวหรือนกเป็นต้น เมื่อขยุ้มเหยื่อมีเค้าคล้ายกรง ทั้งยังขยายความหมายออกไป หมายถึง อำนาจที่ครอบงำ ทำให้เป็นอันตราย เช่น เขาตกอยู่ในกรงเล็บของศัตรู 

           ที่มาของคำว่า กรง ยังไม่ทราบแน่ชัด มีผู้คิดว่าไทยยืมคำนี้จากเขมร เพราะภาษาเขมรมีคำว่า กฺรง่ (อ่านว่า กฺร็อง) และ ทฺรุง (อ่านว่า ตฺรุง). กฺรง่ หมายถึง ยุ้งฉาง. ส่วน  ทฺรุง หมายถึง กรงและเล้า 

           อย่างไรก็ตาม ภาษามลายูก็มีคำที่เสียงและความหมายคล้ายคำว่า กรง คือมีคำว่า กุรง ซึ่งหมายถึง เรือนจำ การจำขัง การจำกัดที่อยู่ ห้องโดยสารในเรือ และเครื่องหมายวงเล็บ. และภาษาตระกูลไทภาษาหนึ่ง คือ ภาษาจ้วงใต้ ซึ่งพูดที่อำเภอเต๋อเป่า มณฑลกวางสี ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มีคำว่ากฺยุง หมายถึง กรง. คำว่า กรง อาจเป็นคำยืมจากภาษาเขมรหรือภาษามลายู หรืออาจเป็นคำไทยเราเองก็ได้

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๙ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๖ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.