กระแส

          คำว่า กระแส มาจากคำเขมร แขฺส (อ่านว่า คะ -ซาย) ซึ่งหมายถึง เชือก สาย. ในภาษาไทยคำนี้หมายความว่า สาย แนว. ใช้ประกอบกับคำได้หลายคำ เช่น

          กระแสน้ำ หมายถึง สายน้ำที่ไหลเรื่อยไปไม่ขาดสาย

          กระแสลม หมายถึง ลมที่พัดเรื่อยไป

          กระแสเสียง หมายถึง เสียงที่ได้ยินต่อเนื่องกันไป

          กระแสจิต หมายถึง ความนึกคิดที่ติดต่อกันระหว่างจิตของคนหนึ่งกับอีกคนหนึ่ง

          กระแสการเงิน หมายถึง เงินตราที่หมุนเวียนใช้จ่ายในระบบเศรษฐกิจ

          กระแสข่าว หมายถึง ข่าวที่แพร่สะพัดอยู่ในขณะนั้น

          ปัจจุบัน คำว่า กระแส อาจใช้หมายถึงแนวความคิดความเห็นของคนส่วนใหญ่ ซึ่งเป็นแนวนิยมในสังคมขณะนั้น เช่น กระแสสังคม. หลงกระแส. สวนกระแส. ตามกระแส. เกาะกระแส. โหนกระแส. ผมทรงหนามทุเรียนตกกระแสไปแล้ว. มีคนบางพวกเห็นว่าคอร์รัปชั่นเป็นสิ่งที่รับได้ ถ้าไม่มีคนสวนกระแสนี้ สังคมไทยก็จะล่มสลาย.

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒๘ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๒ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.