ทารก

          ทารก มาจากคำภาษาบาลีและสันสกฤตว่า ทารก (อ่าน ทา-ระ -กะ) แปลว่า ผู้ที่ผลิแตกออกมา หรือ ผู้ที่กำเนิดจากภรรยา หมายถึง เด็กวัยแบเบาะ เด็กเล็ก.  ภาษาไทยปัจจุบัน คำว่า ทารก ใช้เรียกเด็กแรกเกิดจนถึงอายุได้ ๑ ขวบ เช่น นมข้นหวานไม่ใช่อาหารสำหรับเลี้ยงทารก. นอกจากนี้ยังใช้เรียกเด็กในครรภ์มารดาซึ่งมีอวัยวะต่าง ๆ ครบ จนสังเกตได้ชัดเจนว่าเป็นคนด้วย เช่น ยาบางอย่างอาจเป็นอันตรายต่อทารกในครรภ์. การสูบบุหรี่เป็นอันตรายต่อทารกในครรภ์. เมื่อใช้เป็นความเปรียบ ทารก หมายถึง เด็กที่ไร้เดียงสาหรืออ่อนประสบการณ์ เช่น การศึกครั้งนี้เราอย่าประมาทแม่ทัพฝ่ายศัตรูว่าเป็นทารก ถึงแม้จะมีอายุน้อยแต่ก็มีความสามารถ. คำว่า ทารก อาจใช้คำว่า หญิง หรือ ชาย ระบุเพศ เป็น ทารกหญิง ทารกชาย ในวรรณกรรม ทารกหญิง อาจใช้คำว่า ทาริกา เช่น พระดาบสนำดอกบัวที่ลอยตามน้ำมาปลุกเสก ดอกหนึ่งเกิดเป็นทารก อีกดอกหนึ่งเป็นทาริกา.

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย”  ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒๕ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๔ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.