บัณฑิต

          คำว่า บัณฑิต เป็นคำที่มาจากภาษาบาลีว่า ปณฺฑิต (อ่านว่า ปัน-ดิ-ตะ) แปลว่า ผู้ทรงความรู้ ผู้มีปัญญา นักปราชญ์. ในภาษาไทยใช้คำว่า บัณฑิต หมายถึงผู้ที่ได้ศึกษาความรู้สำเร็จแล้ว เช่น คนที่ได้บวชเป็นพระภิกษุจนครบพรรษา ได้ศึกษาเล่าเรียนพระธรรมพอสมควร ได้เรียนรู้ธรรมะของผู้ครองเรือน เรียนหนังสือจนอ่านออกเขียนได้ และเรียนรู้ระเบียบของสังคม เป็นผู้ที่มีวุฒิภาวะสมบูรณ์ สามารถนำครอบครัวต่อไปได้ จึงเรียกว่า บัณฑิต ซึ่งเมื่อย่อเป็นคำสั้น ๆ ใช้ว่า ทิด. ในปัจจุบัน มีการจัดการศึกษาวิชาการมากมายหลายแขนง และเรียกขั้นความรู้ระดับปริญญาตรีว่า ระดับปริญญาบัณฑิต. เรียกขั้นความรู้ระดับปริญญาโทว่า ระดับปริญญามหาบัณฑิต และเรียกขั้นความรู้ระดับปริญญาเอกว่า ระดับปริญญาดุษฎีบัณฑิต.

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย”  ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๑ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.