ปกรณ์

          ปกรณ์ คำนี้มาจากคำในภาษาบาลีว่า ปกรณ (อ่านว่า ปะ -กะ-ระ -นะ) แปลว่า หนังสือ คัมภีร์ เรื่องที่แต่งหรือเขียนขึ้น

          ในภาษาไทยคำว่า ปกรณ์ มีความหมายว่า หนังสือที่เกี่ยวกับศาสนาโดยเฉพาะอย่างยิ่งศาสนาพุทธและมักแต่งเป็นภาษาบาลีร้อยแก้วหรือร้อยกรองก็ได้ เนื้อหาของปกรณ์อาจเป็นคำสอนของพระพุทธเจ้า เรื่องต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับพระพุทธเจ้า พระพุทธสาวก หรือสถานที่ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง. คำว่า ปกรณ์ อาจใช้ตามลำพัง เช่น กวีไทยหลายคนในสมัยล้านนาแตกฉานภาษาบาลีมากจนสามารถแต่งปกรณ์ภาษาบาลีขึ้นมาได้.

          คำว่า ปกรณ์ ที่พบมากในภาษาไทยมักใช้เป็นส่วนหลังของคำอื่น เช่น บาลีปกรณ์ คือ หนังสือทางพระพุทธศาสนาทุกประเภทที่แต่งเป็นภาษาบาลี. คัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาหลายคัมภีร์ ใช้คำว่า ปกรณ์ ต่อท้าย เช่น กถาวัตถุปกรณ์ ชินกาลมาลีปกรณ์  ญาโณทัยปกรณ์.

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒๓ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๒ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.