พืช

          พืช มาจากคำภาษาบาลีและสันสกฤตว่า พีช (อ่าน พี-ชะ) หรือ วีช (อ่าน วี-ชะ) แปลว่า เมล็ดพันธุ์ เชื้อพันธุ์. ในภาษาไทยเดิม พืช มีความหมายเหมือนกับภาษาบาลีและสันสกฤต คือ หมายถึง เมล็ดพืช ดังปรากฏในชื่อพระราชพิธีพืชมงคล หมายถึง พระราชพิธีเพื่อความเป็นมงคลแห่งเมล็ดพันธุ์. คำว่า พืช ปรากฏในพุทธศาสนสุภาษิตบทหนึ่งว่า บุคคลหว่านพืชเช่นใด ย่อมได้ผลเช่นนั้น หมายถึง คนเราทำกรรมใดไว้ ก็ย่อมได้รับผลของกรรมนั้นตอบแทน. สำนวนไทยที่ว่า หว่านพืชย่อมหวังผล หมายความว่า ผู้ที่ลงทุนหรือทำอะไรให้ใครย่อมหวังผลตอบแทนด้วยกันทั้งนั้น.  คำว่า พืช ปรากฏในคำว่า พืชพันธุ์ธัญญาหาร หมายถึง พืชจำพวกข้าวและพืชที่ให้เมล็ดเป็นแป้ง รวมทั้งถั่วและงาด้วย เป็นพืชที่ใช้เป็นอาหาร. ในภาษาไทยปัจจุบัน พืช ยังหมายถึง พรรณไม้ชนิดต่าง ๆ ทั้งขนาดเล็กขนาดใหญ่ มีพืชใบเลี้ยงเดี่ยว พืชล้มลุก พืชน้ำ  พืชสวน พืชไร่ พืชสมุนไพร เป็นต้น  เช่น หน้าฝนทั้งพืชสวนพืชไร่ก็เติบโตงอกงาม.

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย”  ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๕ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๔ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.