พื้นบ้านพื้นเมือง

          พื้น หมายถึง ส่วนราบของสิ่งที่เป็นผืนหรือแผ่น เช่น พื้นเรือน พื้นดิน พื้นน้ำ. อีกความหมายหนึ่ง หมายถึง สิ่งที่อยู่ด้านล่าง เช่น สีพื้น แป้งรองพื้น พื้นรองเท้า. เมื่อใช้ว่า เป็นพื้น หมายถึง เป็นส่วนมาก ทั่วไป เช่น หมู่บ้านนี้ปลูกกล้วยกันเป็นพื้น. ใช้ว่า ยืนพื้น หมายถึง คงที่อยู่เสมอ คงยึดหลักหรือแบบเดิมอยู่เสมอ เช่น กับข้าวไทยมีน้ำพริกยืนพื้น

          พื้นบ้าน หมายถึง ส่วนที่เป็นพื้นของบ้านเรือนซึ่งแต่ก่อนปูด้วยไม้กระดานเป็นแผ่น ๆ ปัจจุบันนิยมใช้วัสดุอื่นแทน เช่น กระเบื้อง ไม้ปาร์เก้. อีกความหมายหนึ่ง พื้นบ้าน หมายถึง เฉพาะถิ่น เช่น บทละครเรื่องไกรทองเดิมเป็นนิทานพื้นบ้านของจังหวัดพิจิตร. คำที่มีความหมายคล้ายกัน คือ พื้นเมือง หมายถึง เฉพาะเมือง เฉพาะท้องที่ เช่น ฟ้อนเล็บเป็นนาฏศิลป์พื้นเมืองของชาวเหนือ. มักใช้เป็นคำซ้อนว่า พื้นบ้านพื้นเมือง ในความหมายที่กว้างกว่าเดิม เช่น ข้าวหมากเป็นของกินพื้นบ้านพื้นเมืองที่นับวันจะหายากมากขึ้นทุกที

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย”  ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๔ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๖ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.