พู-ภู

          คำว่า พู ใช้เรียกสิ่งที่มีลักษณะนูนออกมา เช่น พูทุเรียน. เมื่อรวมกับคำว่า พอน เป็น พูพอน หมายถึง รากไม้ที่ขึ้นเป็นปีกหรือเป็นปมที่โคนต้น และแผ่ขยายออกไปรอบ ๆ เพื่อพยุงลำต้น นอกจากนี้ยังเรียกชื่อถั่วชนิดหนึ่งว่า ถั่วพู เป็นถั่วที่ฝักมีครีบคล้ายสันไปตามยาวของฝัก

          ส่วนคำว่า ภู แปลว่า ภูเขา เช่น ภูกระดึง ภูพาน ภูเรือ ภูชี้ฟ้า. นอกจากนี้ ภู ยังมีอีกคำหนึ่งซึ่งมาจากภาษาสันสกฤต แปลว่า แผ่นดิน หรือโลก ปรากฏในคำว่า ภูธร ภูธเรศ (อ่านว่า พู-ทะ -เรด) ภูธเรศวร (อ่านว่า พู-ทะ -เร-สวน) ภูบดี (อ่านว่า พู-บอ-ดี) ภูบดินทร์  ภูบาล ภูเบศ แปลว่า ผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน หรือ ผู้ปกครองแผ่นดิน หมายถึง พระราชา

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๒ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.