หิมพานต์

          หิมพานต์ มาจากคำภาษาบาลีว่า หิมวนฺต (อ่านว่า หิ-มะ -วัน-ตะ) แปลว่า ซึ่งมีหิมะมาก หมายถึง สถานที่ที่มีหิมะมาก. ตามไตรภูมิพระร่วง หิมพานต์เป็นชื่อภูเขาใหญ่และเป็นชื่อของป่าใหญ่ที่ตั้งอยู่เชิงเขาหิมพานต์ด้วย ป่าหิมพานต์เป็นป่าที่สถิตของเทพยดาบางพวก ฤๅษี นักสิทธ์ และวิทยาธร เป็นที่เกิดของพืชและสัตว์ในจินตนาการและสัตว์พันธุ์พิเศษซึ่งไม่พบในป่าทั่วไป เช่น ต้นนารีผลซึ่งเป็นต้นไม้ที่มีผลเป็นหญิงสาวอายุ ๑๖ ปี  ลูกนารีผลอยู่ได้เพียง ๗ วันก็จะเน่า  ต้นหว้าที่ยางของผลตกสู่พื้นดินแล้วกลายเป็นทองคำบริสุทธิ์ ส่วนสัตว์พิเศษ เช่น ครุฑ หงส์ ราชสีห์ คชสีห์ ช้างฉัททันต์ นกกรวิก ฯลฯ สัตว์เหล่านี้รวมเรียกว่า สัตว์ในป่าหิมพานต์

          มีต้นไม้ชนิดหนึ่ง ก้านและผลของต้นไม้ชนิดนี้มีลักษณะแปลก คือมีรูปคล้ายผลชมพู่ที่มีเมล็ดคล้ายมะม่วงห้อยติดอยู่ด้านล่าง เรียกว่า มะม่วงหิมพานต์

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๑ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.