อรรถกถา

          อรรถกถา (อ่านว่า อัด-ถะ-กะ -ถา) มาจากภาษาสันสกฤต อรรถ (อ่านว่า อัด-ถะ) กับ กถา (อ่านว่า กะ-ถา)

          อรรถ แปลว่า ความหมาย ความหมายที่ได้จากการวิเคราะห์และตีความ ประโยชน์. ส่วน กถา แปลว่า เรื่อง ดังนั้น อรรถกถา จึงแปลว่า เรื่องเกี่ยวกับความหมายที่ได้วิเคราะห์หรือตีความไว้ หรือ เรื่องที่เป็นประโยชน์.  ในภาษาไทย อรรถกถา เป็นชื่อรวม ๆ ใช้เรียกคัมภีร์ภาษาบาลีซึ่งมีความสำคัญรองจากพระไตรปิฎก เนื้อหาของอรรถกถาเป็นคำอธิบายขยายความหมายของคำ ข้อความ และเรื่องราวของบุคคล สถานที่ และเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่กล่าวไว้แต่ย่นย่อหรือกล่าวไว้ไม่ชัดเจนในพระไตรปิฎก เช่น คัมภีร์ธัมมปทัฏฐกถา (อ่านว่า คัม-พี-ทัม-มะ-ปะ -ทัด-ถะ-กะ -ถา) เป็นอรรถกถาอธิบายสุภาษิตบทร้อยกรองที่ไม่ได้ระบุที่มาและประวัติในพระไตรปิฎก. ผู้แต่งคัมภีร์อรรถกถา เรียกว่า พระอรรถกถาจารย์.

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย” ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒๗ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๒ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.