เสน่หา

          เสน่หา คำนี้ยืมมาจากภาษาสันสกฤตว่า เสฺนห (อ่านว่า เสฺ น-หะ) แปลว่า สิ่งที่ติดแน่น หมายถึง น้ำมันหรือยางเหนียวๆ ซึ่งเมื่อติดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งแล้ว เช็ดให้ออกได้ยาก เมื่อใช้เป็นความเปรียบ หมายถึง ความรัก ความชอบพอ ซึ่งเมื่อเกิดกับผู้ใดแล้ว ก็เหมือนติดแน่นในดวงใจ

          ในภาษาไทย เสน่หา เป็นได้ทั้งคำนามและคำกริยา เมื่อเป็นคำนาม แปลว่า ความรักและผูกพันซาบซึ้งแบบรักเพศตรงข้าม มักใช้เป็นภาษาที่มีลีลาแบบวรรณกรรม เช่น พิษไฟรักพาใจซ้ำทรวง คืนวันลับล่วง สิ้นห้วงเสน่หา. การศึกมิหน่ายเล่ห์กล เกมรักก็มิหน่ายเล่ห์เสน่หาดุจเดียวกัน. เมื่อใช้เป็นคำกริยา แปลว่า รัก เช่น พบกันครั้งแรก ไม่เคยคิดเสน่หา แต่พอรู้จักไปนาน ๆ ฉันก็เกิดหลงรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น.  คำว่า เสน่หา อาจใช้ในทำนองประชด เช่น นึกว่าฉันเสน่หาเธอนักรึ ถึงเวียนมาหาได้ทุกวี่ทุกวัน.

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย”  ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๑๕ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๓  เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.