เสียง

          คำว่า เสียง หมายถึง สิ่งที่รับรู้ได้ด้วยหู เช่น เสียงฟ้าร้อง เสียงลมพายุ เสียงดนตรี เสียงเพลง เสียงพูด เสียงตะโกน เสียงกระซิบ

          เมื่อมีคำขยายคำว่า เสียง จะแสดงเสียงต่าง ๆ กัน เช่น เสียงก้อง เสียงกร้าว เสียงเกรี้ยว เสียงกังวาน เสียงแหบ เสียงกระเส่า เสียงห้วน เสียงแจ่มใส หรือขยายความเป็น เสียงอ่อน เสียงหวาน เสียงแข็ง เสียงเขียว เสียงหลง เสียงแปร่ง เสียงเล็กเสียงน้อย

          คำกริยาที่ใช้กับคำว่า เสียง มีหลายคำ เช่น เปล่งเสียง หรือ ออกเสียง หมายถึง ทำให้มีเสียงดังออกมา เช่น นักร้องคนนี้เปล่งเสียงชัดเจนดี. คำว่า เพลา (เพ-ลา) กับ เพลา (เพฺลา) เขียนเหมือนกันแต่ออกเสียงต่างกัน. ส่งเสียง หมายถึง เปล่งเสียงให้ได้ยิน ผู้พูดมักจะอยู่ในระยะไกลจากผู้ฟัง เช่น พี่สาวส่งเสียงมาตั้งแต่ยังไม่เข้าประตูบ้าน. เขาส่งเสียงร้องเรียกให้ช่วย แต่ไม่มีใครได้ยิน. ให้เสียง หมายถึง เปล่งเสียงหรือทำเสียงเพื่อให้อีกฝ่ายหนึ่งได้ยิน เช่น ทำไมมาเงียบ ๆ ไม่ให้เสียงบ้างเลย. มีเสียง หมายถึง เถียงหลังจากที่ยอมลงให้มานาน เช่น พอมันปีกกล้าขาแข็ง ก็ชักจะมีเสียง

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย”  ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒๗ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๖ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.