ใจ (๑)

          ใจ ในภาษาไทย ใช้หมายถึง หัวใจ ซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญในร่างกายที่มีหน้าที่สูบฉีดโลหิตไปเลี้ยงร่างกายก็ได้ เช่นที่ใช้ว่า ใจเต้นแรง ใจเต้นไม่เป็นส่ำ ใจเต้นเป็นตีกลอง.  ใช้ในความหมายว่า การหายใจ ก็ได้ เช่น กลั้นใจ แปลว่า ไม่หายใจชั่วระยะหนึ่ง หยุดหายใจชั่วระยะหนึ่ง. อึดใจ หมายถึง ช่วงระยะที่สามารถกลั้นลมหายใจไว้ช่วงหนึ่ง ๆ เช่น ในการดำน้ำโดยไม่มีเครื่องช่วยหายใจ คนที่อึดใจได้นานก็จะดำน้ำได้นาน ส่วนคนที่อึดใจไม่ได้นานก็จะดำน้ำไม่ได้นาน.  ใจ หมายถึง ส่วนที่เป็นแกนสำคัญ ก็ได้ เช่นในคำว่า ใจความ. นอกจากนี้คำว่า ใจ ยังใช้หมายถึง บริเวณที่ถือว่าเป็นจุดสำคัญตรงกลางของบางสิ่งบางอย่าง เช่น ใจบ้านใจเมือง มักใช้ว่า กลางใจ เช่น กลางใจเมือง  กลางใจมือ. ส่วนกลางของผักบางชนิดก็เรียกว่า ใจ เช่น ใจผักกาด ใจหัวปลี

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย”  ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๒ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.