ใจ (๒)

          ใจ ในภาษาไทยหมายถึง สิ่งที่ทำหน้าที่รู้ รู้สึก นึก คิด. ในภาษาไทยถือว่า ใจเป็นส่วนสำคัญที่ควบคุมอุปนิสัย ความประพฤติ หรือการกระทำของตน จึงใช้คำว่า ใจ ประกอบกับคำที่แสดงลักษณะต่าง ๆ และใช้เป็นคำบอกอุปนิสัย ซึ่งจะรู้ได้จากความประพฤติหรือการกระทำ เช่นใช้ว่า ใจดี ใจร้าย ใจกว้าง ใจแคบ ใจจืด ใจร้อน ใจเย็น ใจเติบ ใจบาป ใจบุญ ใจพระ ใจทมิฬ ใจเสาะ ใจหิน. ความรู้สึกนึกคิดของคนที่เกิดขึ้นเมื่อประสบเหตุการณ์หรือเรื่องราวต่าง ๆ ก็ใช้ว่า ใจ เช่น ใจหาย ใจเสีย ใจฝ่อ ใจแป้ว ใจห่อเหี่ยว ใจไม่ดี.  ถ้ามีสิ่งที่กระทบความรู้สึก ทำให้เกิดความรู้สึกแก่บุคคล สิ่งที่มากระทบนั้นก็จะเกิดแก่ใจ เช่น กลุ้มใจ ปวดใจ เจ็บใจ ร้อนใจ อุ่นใจ เสียใจ รำคาญใจ ยุ่งยากใจ อิ่มใจ พอใจ เบิกบานใจ เป็นต้น

ที่มา :  บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย”  ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ ๓ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ เวลา ๗.๐๐-๗.๓๐ น.